Wat mij tijdens de gesprekken als rode draad op viel. Was dat wij niet meer in de overlevingsmodus zaten zoals voor het hersenletsel. Maar dat wij ieder op zijn eigen manier naar de leefmodus zijn geëvalueerd. Door deze tweede kans op het leven gekregen hebben. Hoe pijnlijk het proces is/was om te komen waar wij nu zijn. Wrang maar waar. Wij zijn meer bewust van het hier en nu. Bewust van dit moment, vroeger is niet van belang en de toekomst dat zien we dan wel. Ik kan mij voorstellen dat zo’n houding moeilijk is voor onze omgeving. Zij leven vaak nog met een levend verleden en een voorbereiding op de toekomst. Even een realistisch voorbeeld: Stel je voor je hebt ruzie en je partner wil het nu uitpraten. Maar de emoties zijn zo hoog opgelopen dat je even een time out moet nemen. Dan kom je even later terug en je partner wil het met je over het eerder voorval hebben. En je weet het niet meer. Of het is niet meer relevant. Natuurlijk prettig voor jou. Geen stress en je hoeft niks meer te fiksen. Maar je partner blijft er wel mee zitten. Ik ben benieuwd hoe dat bij jullie gaat. Hoe lossen jullie dat op. Of laat je het zo. Wat zijn de gevolgen dan. Laat het mij weten. Zodat wij van elkaar kunnen leren.