Ik ben deze website niet begonnen om zoveel mogelijk mensen aan te trekken.
Mijn intentie is eenvoudig: delen wat ik heb doorleefd,
zodat een ander zich misschien iets minder alleen voelt. Ik deel hier niet als coach, maar als medemens.
Als iemand die naast je zit.

Het leven heeft mij meerdere keren stilgezet.

Al op jonge leeftijd kreeg ik te maken met verlies.
Ik verloor mijn moeder bij een ongeluk.
Mijn vader was niet in staat om voor ons gezin te zorgen.

Wat volgde waren jaren in kindertehuizen en pleeggezinnen.

Een veilige basis was er niet. 

Ik leerde me aanpassen.
Aanstaan.
Pleasen.

Zoeken naar bevestiging en verbinding…
vaak ten koste van mezelf.

Van binnen voelde het onrustig, angstig en onzeker.
Ik vond geen woorden voor wat er speelde.

Ik werd de verzorger.
De redder.
De helper.

En raakte mezelf steeds verder kwijt.

Ik deed wat nodig was om te overleven.
Zoekend.
Stuntelend.

Aan de buitenkant leek het anders.

Ik liet niemand echt binnen.
Bouwde een beeld op van iemand die wist wat hij deed.
Sterk.
Rationeel.
In controle.

Totdat dat beeld wegviel.

Een herseninfarct bracht opnieuw een breuk.

In korte tijd viel alles weg — mijn identiteit, huwelijk, familie, werk, huis en relaties.

Wat overbleef was leegte.

En ja… ik weet hoe dat voelt.

Om niet meer te weten wie je bent.
Om vooruit te willen, maar niet te weten hoe.
Om vast te zitten in jezelf, terwijl iets in jou voelt dat het anders kan.

Juist daar begon iets nieuws.

Niet doordat ik harder mijn best ging doen,
maar doordat ik ging vertragen.

Ik leerde luisteren.

Naar mijn lichaam.

Naar wat er onder de oppervlakte leeft.

Stap voor stap vond ik iets terug
wat ik nooit buiten mezelf kon vinden:

zachte kracht, vertrouwen en liefde

Vandaag leef en werk ik vanuit die ervaring.

Ik begeleid mensen die vastlopen.
Die zichzelf (deels) zijn kwijtgeraakt.
Of die voelen dat het anders mag, maar niet weten waar te beginnen.

Je hoeft het niet al te weten.

In mijn begeleiding is er geen druk.
Geen stappenplan dat je moet volgen.

Alleen ruimte.

Om te vertragen.
Om te voelen.

Om weer in contact te komen met jezelf.

In jouw tempo.
Op jouw manier.

Want hoe verloren het soms ook voelt — er is altijd iets in jou dat de weg al kent.

Voel je dat dit je raakt,
dan ben je van harte welkom.

Misschien is dit genoeg voor nu.

En misschien voel je een kleine beweging.

Je bent vrij om te volgen wat voor jou klopt.