Vanochtend vertrokken we met zijn drietjes voor een wandeling. Door dat wij geen zin hadden om door de pratsj van de afgelopen dagen te lopen. Kozen wij onze route om direct naar de Bokkerijer te wandelen voor een kopje koffie en een soepje. Dit was even een stevige klim omdat de weg stijl omhoog liep. Daar aan gekomen hebben we nog over div. thema’s gesproken. Vooral het thema “hersenletsel met partner of zonder partner”had onze aandacht. Wat mij op viel is dat als je zonder partner bent. Je veel sneller en zelfstandiger moet functioneren. Dat kan een voordeel zijn. En mensen met een partner moeten toch beiden wennen dat hun leven anders is. Dat vraagt van beide partners een grote aanpassing.
Op de terugweg kwamen wij een kudde schapen tegen die zich naar een andere wei aan het verplaatsen waren. Bij de ingang van de weide stonden ze allemaal tegelijk stil. Ook al bracht de herder een schaap door de ingang. De rest volgde niet. Ze vertrouwden het niet. Pas toen de herder het schaap verder de wei in nam. Kwam er langzaam beweging in de kudde en gingen ze schoorvoetend naar binnen. Was mooi om te zien hoe de communicatie tussen de herder, hond en schapen verliep. Daarna liepen wij langs een doornenhaag waar arbeiders aan het snoeien waren. En daar voelde ik ineens een scherpe pijn in mijn voetzool. Er bleek zich een scherp stuk snoeihout mijn schoenzool doorboort te hebben. Gelukkig hebben we met vereende krachten de mispunt uit de zool kunnen trekken. En ben ik verder gestrompeld met een warm vloeibaar gevoel in mijn sokken. Thuis gekomen was mijn sok nat van het bloed en zat er een diep gat in mijn voetzool. De zaak goed verzorgt en een pleister opgeplakt. Voor de volgende wandeling is het zeker genezen.